ฉบับ1971

บท‍เพลง​คร่ำ‍ครวญ 4:1-9 ฉบับ1971 (TH1971)

1. นี่​อย่าง‍ไร​หนอ ทอง‍คำ​จึง​มี​สี‍สลัวและ​ทอง‍นพ‍คุณ​ก็​เปลี่ยน​ไปเพชร‍พลอย​ศักดิ์‍สิทธิ์​ทิ้ง​อยู่​เกลื่อน​กลาดตาม​ทุก​หัว‍ถนน

2. บุตรา​ผู้​ประ‌เสริฐ​ของ​กรุง‍ศิโยนมี‍ค่า​เปรียบ​ได้​กับ​ทอง‍นพ‍คุณ​นั้นถูก​ตี​รา‌คา​เพียง​เท่า​หม้อ‍ดินที่​ปั้น​ขึ้น​ด้วย​มือ​ของ​ช่าง‍หม้อ​เท่า‍นั้น​หนอ

3. แม้​แต่​หมา‍ป่า​ยัง​ได้​เอา​นม​ออกให้​ลูก​ของ​มัน​ดูดแต่​ธิดา​แห่ง​ชน‍ชาติ​ของ​ข้าพ‌เจ้า​ก็​ใจ‍ร้ายดุจ​นก‍กระ‌จอก‍เทศ​ใน​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร

4. ลิ้น​ของ​ทารก​ที่​ยัง​ไม่​หย่า‍นมกระ‌หาย​จน​ติด​เพ‌ดานพวก​เด็ก​ได้​ขอ​อา‌หารแต่​ไม่‍มี​ใคร​ยื่น​ให้​เขา

5. คน​ทั้ง‍ปวง​ที่​เคย​รับ‍ประ‌ทาน​อา‌หาร​อย่าง​วิเศษกลับ​ต้อง​พินาศ​อยู่​ตาม​ถนนคน​ทั้ง‍หลาย​ที่​เคย​สวม​เสื้อ​สี‍ม่วงกลับ​ต้อง​นอน​บน​กอง​ขยะ

6. เพราะ​โทษ​ผิด​ของ​ธิดา​แห่ง​ชน‍ชาติ​ข้าพ‌เจ้า​นั้น​ก็​ใหญ่​โตกว่า​โทษ​ของ​เมือง​โส‌โดมที่​ต้อง​คว่ำ​ทลาย​ลง​ใน​พริบ‍ตา‍เดียวโดย​ไม่‍มี​มือ​ใคร​ได้​แตะ‍ต้อง​เลย

7. พวก​เจ้า‍นาย​นั้น​บริ‌สุทธิ์​กว่า​หิมะและ​ขาว​กว่า​น้ำ‍นมผิว‍พรรณ​ของ​เขา​เปล่ง‍ปลั่ง​ยิ่ง‍กว่า​ปะกา‌รังเขา​มี​รูป‍ร่าง​งาม​ดั่ง​ไพฑูรย์

8. บัด‍นี้​ผิว‍พรรณ​ของ​เขา​ก็​ดำ​ยิ่ง‍กว่า​เขม่าใครๆ​ตาม​ถนน​ก็​จำ​เขา​ไม่‍ได้หนัง​ของ​เขา​เหี่ยว​หุ้ม​กระ‌ดูกและ​ซูบ​ราว​กับ​ไม้‍เสียบ

9. คน​ที่​ตาย​ด้วย​คม‍ดาบ​ยัง​ดี‍กว่าคน​ที่​ต้อง​อด‍อยาก​ตายเพราะ​คน​เหล่า‍นี้​ค่อย​ผอม​ค่อย​ตาย​ไปเพราะ​ขาด​ผล​จาก​ท้อง‍นา