พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย

สุภาษิต 12:9-21 พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย (TNCV)

9. เป็นคนที่ไม่สำคัญอะไรแต่มีบริวารใช้สอยก็ดีกว่าทำท่าวางโตแต่ไม่มีจะกิน

10. คนชอบธรรมห่วงใยแม้แต่ความเป็นอยู่ของสัตว์ที่เขาเลี้ยงส่วนความกรุณาของคนอธรรมก็ยังโหดเหี้ยม

11. ผู้ซึ่งไถพรวนที่ดินของตนจะมีอาหารอุดมสมบูรณ์ส่วนคนที่เอาแต่เพ้อฝันก็ไร้สามัญสำนึก

12. คนชั่วโลภอยากได้ของโจรแต่รากฐานของคนชอบธรรมเจริญงอกงาม

13. คนชั่วจะติดกับเพราะวาจาชั่วของตนส่วนคนชอบธรรมหลุดพ้นจากความทุกข์ร้อน

14. ผลจากวาจาทำให้คนเราได้รับสิ่งดีๆเหมือนที่ได้รับรางวัลจากการกระทำของตน

15. คนโง่คิดว่าทางของตนถูกต้องส่วนคนฉลาดยอมรับฟังคำแนะนำ

16. คนโง่เขลาระเบิดอารมณ์ส่วนคนฉลาดไม่ใส่ใจคำสบประมาท

17. พยานที่ซื่อสัตย์พูดความจริงส่วนพยานเท็จพูดโกหก

18. คำพูดพล่อยๆ ทิ่มแทงเหมือนดาบแต่วาจาของคนเฉลียวฉลาดก็เยียวยารักษา

19. คำพูดที่สัตย์จริงไม่มีวันสูญสลายส่วนคำโกหกไม่ช้าก็ถูกจับได้

20. ใจที่กะการชั่วร้ายเต็มไปด้วยอุบายล่อลวงส่วนผู้ที่ส่งเสริมความสงบสุขมีแต่ความยินดี

21. ไม่มีภยันตรายตกแก่ผู้ชอบธรรมแต่คนชั่วจะทุกข์ร้อนแสนสาหัส